wait's profileoreganoPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
August 21 my spaceขณะนี้ กูได้เรียนอยู่ปี 4 เป็นที่เรียบร้อย อัพคราวที่แล้วตั้งแต่ปีใหม่ วันก่อนมานั่งดูสเปชของใครคนนึง แล้วนึกครึ้มอยากอัพสเปชของตัวเองขึ้นมา วันนี้ว่างๆ เลยเอาซะหน่อย !! ........................................................... ช่วงนี้ไม่ค่อยสบายใจเลย รู้สึกว่าตัวเองกำลังนั่งชดใช้กับสิ่งที่ตัวเองทำไว้ ความสนุกชั่วครู่ชั่วยาม ทำให้ต้องยอมรับความเสี่ยงที่อาจต้องเดิมพันด้วยอนาคต แต่ทำไงได้!!! ผูกเอง ก็ต้องแก้เอง มานั่งคิดดูแล้ว ตลอดชีวิตนี้ ยังไม่เคยทำอะไรจิงจัง แบบที่เรียกว่าเต็มที่ ซักครั้ง!! อย่าเรียกว่าเต้มที่เลย ซัก 30 เปอเซ็นยังไม่เคยเลยด้วย คนที่เก่ง มีความสามารถ แต่ไม่เคยคิดจะเอาความสามารถตัวเองมาใช้ มันก็ไม่ต่างอะไรกับคนไม่มีความสามารถหรอก เพราะฉะนั้น คงได้เวลาซะที ขอสู้ซักตั้ง วัดใจไปเลย ไม่รุ่งก็ร่วง กูจะไม่ถอยแล้ว --------------------------------------------------------------------------------------------- เพื่อน เผลอแปปเดียว สี่ปีแล้วสินะ ที่เหยียบย่างเข้ามาเป้นส่วนหนึ่งของสถาบันอันทรงเกียรตินี้ บางครั้งยังรู้สึกว่า ตัวกูไม่คู่ควรกับเสื้อช๊อบของสถาบันนี้ด้วยซ้ำ แปปเดียวที่เข้ามาเจอ ก็ใกล้เวลาที่ต้องจากกัน กูยังจำได้เกือบหมด ว่าเจอเพื่อนคนนี้ยังไง ที่ไหน จำได้ตั้งแต่ครั้งแรกที่ขับรถเข้ามาในถาบัน กูจอดรถในทีจอดรถคณะบดี 55555(มาถึงก็เอาเลย) ------------------------------------ คนแรกเลย ต้องยกให้มัน เพราะมันเป็นเพื่อนคนแรกในลาดกระบังเลย วันนั้นเป็นวันสอบสัมภาษณ์ กูก็เดินขึ้นไปในสโลป นั่งรอเค้าเรียกสัมภาษณ์ ก้มีเด็กหนุ่มคนนึง สูงโปร่ง ผิวขาว ผมยาว แบบที่เรียกว่า มันคิดว่ามันเท่ห์มากละมั้งตอนนั้น เดินเข้ามา พร้อมกับถามว่า "อุตสาหการปะคับ" กูก้พยักหน้า ด้วยความที่ไม่ค่อยชอบพูดกับคนแปลกหน้าอยุ่แล้ว(แถมไอ้นี่หน้าแปลกด้วย) มันนั่งๆอยุ่มันก็ถาม "เห้ย มึงว่า อุตสาหการดีปะวะ" คำถามนี้ทำให้เกิดอีก 2 คำถามในในกูขึ้นมาทันที 1. มึงมานั่งรอสัมภาษณ์แล้วนะนี่ มึงยังไม่รุอีกเหรอว่าดีไม่ดี (ฟายยยยย) 2. นี่กูสนิทกะมึงเรอะ อยุ่มาขึ้นมึงกู เด๋วปั๊ดๆ แล้วมันก็ถามนี่นั่นโน่นมากมาย แล้วเราก็สนิทกันตั้งแต่นั้น แต่หลังจากนั้นอาจจะห่างๆกันไป ไม่ได้มีอะไรขัดแย้งกัน อาจเพราะ life style เราต่างกันด้วยหละมั้ง มันชื่อ นรินทร รุ่งพัฒนะ(จ๊ะ) หรือไอ้รินของเพื่อนๆ --------------------------------------------- คนถัดมา หลังจากเข้า ปี 1 แน่นอนต้องมีการเข้าเชียร์ หลังจากเข้าเชียร์จะมีการเลี้ยงห้อง ซึ่งตรงนี้ละ กูได้เจอกับเพื่อนอีกคนที่นึกทีไรก็ฮา มันชื่อ "ไอ้เตอร์" คุณเตอร์ ไอ้เหี้ยเตอร์ หรืออะไรก็ตามที่เพื่อนจะนึกได้ ตอนนั้นด้วยความที่ไม่รุ้เรื่องรู้ราวอะไรเลย กุเลยไม่่ีรุว่าไอ้โต๊ะห้องห้ามันอยุ๋ตรงไหน เห็นเด็กหนุ่มคนนี้ นั่งเอาส้อมจิ้มมาม่า ในถาด ม้วนๆๆ ยัดเข้าปากอย่างรีบร้อน กุถามว่า "โทดคับ นี่โต๊ะห้องห้ารึป่าวคับ" มันหันมา ทั้งๆที่เส้นมาม่ายังย้อยอยุ่เต็มปาก แล้วพยักหน้า คิดในใจ ไอ้เวรเอ้ยยย ตอบกูดีๆก็ไม่ได้ จำไม่ได้ว่าเค้าจะให้ไปไหนต่อ กูเลยบอกว่า เด่วไปต่อช่วยเรียกด้วยนะ ปรากฎว่า มันหายยยยยไปเลย เพิ่งมานึกได้ทีหลัง ว่าไอ้เวรนี่ละ เป็นคนที่เข้าแถวอยุ่หลังกุตอนเฟิสเชียร์ ถึงในตอนนั้นห้องทั้งร้อน ทั้งไม่มีอากาสหายใจ มันก็ยืนบ่นๆด่าๆอยุ่หลังกุ อยากจะหันไปวัดหน้ามันซักเปรี้ยงงงงง กูก้เหนื่อยนะไอ้สาดดดดดดดดดดดดดดดดดด ยังมาบ่นอีก ----------------------------------- ที่จิงยังไม่หมด ยังมีอีกเพียบ กูจำได้เกือบทุกคนอะละ แต่มีมีปัญญาพิม 55 ไว้จะมาอัพเพิ่มทีละคนสองคน กูชอบอัพสเปชมากกว่าไฮไฟต์ซะอีก มันเหมือนได้เขียนไดอารี่ ได้ระบาย และสุดท้าย รักทุกคนนะ จุ๊บๆๆ Comments (1)
TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://oregano6942.spaces.live.com/blog/cns!CF4D179BA8B8BCD8!972.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|
